W Londynie zapisał się również do szkoły aktorskiej — wierzył, że to ona poprowadzi go ku sławie. I być może tak by się stało, gdyby tylko spotkał reżysera, który by w niego uwierzył. Bo z aktorami już tak jest: możesz być przystojny, zdolny, pełen potencjału, ale jeśli nie trafisz na swoją szansę, nie zagrasz obok Bogusława Lindy czy Natalii Rybickiej, to co najwyżej wystąpisz z widłami w reklamie używanych dojarek.

Po ukończeniu nauki „Kozak” Szeremeta spróbował więc swoich sił w castingu do „wysokobudżetowej, mrocznej, niezależnej, wciągającej produkcji filmowej, utrzymanej w konwencji thrillera erotycznego” — roboczy tytuł: Killer Dance, czyli Zabójczy taniec.

Według scenariusza miał odegrać scenę stosunku płciowego z prostytutką. On w stroju Adama, ona w stroju Ewy — z tą różnicą, że to jemu, a nie jej, mieli zapłacić za udział.

Nie ma się co oburzać — Madonna też zaczynała w produkcjach dla dorosłych, połykając więcej, niż tylko ambicję — a mimo to osiągnęła szczyty sławy. Bo gdzieś trzeba zacząć oswajać się z obiektywem, gdy ma się parcie na szkło.

„Kozak” niestety odpadł już na etapie zdjęć próbnych — które, nawiasem mówiąc, się nie zachowały. Nie poddał się jednak. Nakręcił amatorską etiudę filmową, w której odgrywał… krowę. Tytuł: Jak nie lubić tych zwierzątek? — uroczy, choć nieco osobliwy.

Następnie poszedł o krok dalej, realizując odważniejszy projekt utrzymany w konwencji soft zoo-erotycznej, zatytułowany: To był koń. W filmie obie postacie liżą się po buziach, by w scenie kulminacyjnej „Kozak” — główny bohater — porzucił kochającego go konia i odszedł, gdzie poniosły go oczy i wiatr niespełnionych ambicji.

Produkcje te, mimo śmiałości i niezaprzeczalnej oryginalności, nie przyniosły mu jednak upragnionej sławy. Filmy mają łącznie dwa polubienia. Wszystkie cztery są moje.