Płaska Ziemia, Kule i Inne Absurdy Wszechświata

Dopóki średnie IQ na Ziemi nie osiągnie 270 punktów, będziemy się zmagać z oczywistą dwoistością natury, jej sprzecznościami i absurdem. Nie szybko zaakceptujemy płaskość kuli ziemskiej i kulistość płaskiej Ziemi. Który inżynier budujący drogę lub turysta jadący ze Sztokholmu do Ankary bierze pod uwagę kulistość Ziemi? 99 proc ludzkiej aktywności ignoruje ten fakt, zakładając płaskość. Kulistość interesuje tylko astronomów i astronautów, których jest tylu co dziennikarzy na etacie, czyli niewielu.

W życiu roi się od dychotomii, trudnych wyborów, pytań “zaszkodzi czy pomoże?”. Ludzie nie cierpią tajemnic, domagają się prostych odpowiedzi: “Putin zbrodniarz, Zełenski mąż stanu”. Takie uproszczenia, choć kłamliwe, zawierają ziarno prawdy, pozwalają określić, kogo kochać, a kogo nienawidzić.

Dochodzimy do sedna. Skąd te dywagacje? Bo ludzie pytają mnie, kiedy skończy się wojna na Ukrainie. Myślą, że dziennikarz, obracający się “w tych sferach”, wie więcej niż ładowacz betoniarki.

Wojna i Pokój: Kiedy Wilk Zamieszka z Barankiem?

Moja matka, która 82 lata temu przystępowała do komunii, słyszała od księdza o wilku i baranku, panterze i koźlęciu, cielęciu i lwie, krowie i niedźwiedzicy żyjących w pokoju. Dziwi się, że te obietnice się nie spełniły. Nie mogę jej powiedzieć, że to bzdura.

Aby udawać, że wiem co z tą wojną będzie, czytam felietony z Exeter, eseje z King’s College, diatryby byłych dowódców i analizy z Atlantic Council. Rosja wygra albo nie. Ukraina przegrała albo nie. Sprawa jest trudna, bo nie jest łatwa. Mądre głowy nie radzą sobie z tą oczywistą bzdurą, jaką jest wojna.

Równie dobrze, a może nawet lepiej, niż czytać analizy strategów, można by pójść do wróżki albo rastafarianina, który odczyta przyszłość z fusów przy dźwiękach reggae i zapachu marihuany. Skoro nikt nic nie wie, a sprawy dzieją się same, to i ja mogę udawać, że wiem.

Scenariusze końca wojny

Na pewno nie będzie tak, że ordy kozaków na białych koniach, pod czarno-czerwoną flagą, w paradnym stępie, będą celebrować zwycięstwo na Placu Czerwonym. Ani tak, że desantnicy w podkoszulkach w biało-niebieskie pasy i tych czapkach z rondami jak patelnie, spoliczkują podeszwami bruk Chreszczatyka w Kijowie, depcząc rzucane im pod nogi słoneczniki.

Nie będzie również tak, że jedni lub drudzy zmienią poglądy o sobie nawzajem. Choć są one zasadniczo niesłuszne, ich posiadaczom wydają się jak najbardziej prawdziwe.