Niewidzialna ręka daje dolara

Kolejnym argumentem – rzec można: ideologicznym – jest wolnorynkowość, która w akcie miłosierdzia przybiera najczystszą, wręcz pierwotną formę. Widzisz człowieka proszącego o pomoc, który nie oferuje nic w zamian. Niczego nie daje. I wtedy pojawia się pytanie: ile to naprawdę warte? Jaka jest wartość tego momentu – w ramach wolnorynkowych reguł – od zera aż po całe twoje majętności? Żebrzący ma w tym układzie niepowtarzalną okazję: przekonać się o mocy rynkowej samego siebie w sobie samym. Skoro nic nie oferuje – to otrzymuje tyle, ile społeczeństwo uzna, że wart jest. Oto magiczna transakcja dokonana ręką niewidzialną. Czysta szkoła Hayeka. Stany Zjednoczone są państwem na tyle bogatym, by zjawisko bezdomności i żebractwa po prostu zlikwidować. Udało się to przecież społeczeństwom znacznie biedniejszym. Wystarczyłoby zbudować jeden lotniskowiec mniej. Ale – zasady to zasady! Pozbawienie obywatela możliwości bezinteresownej hojności, prawa do dawania jałmużny, byłoby aktem sprzeciwu wobec porządku rzeczy. Uderzeniem w tradycję wyrosłą z reguł natury. Stworzyłoby to pustkę. A ta – jak wiadomo – lubi być wypełniana. Czym? Chuj wie.

Bezużyteczność większa od zera

Kanadyjczycy próbowali rozwiązać problem żebractwa. I udało się – przynajmniej formalnie. Programy socjalne zlikwidowały bezdomność i żebractwo. Ale zabiły przy okazji coś jeszcze: spontaniczną wrażliwość społeczną. Niemożność spojrzenia autentycznemu nieszczęściu prosto w twarz odrealnia życie. Oddala nas od konkretu, od brudu, od prawdy. Bezdomnych nie wycofano, ale zamknięto ich w przytułkach, a w ich miejsce – na ulicach Ottawy, Ontario czy Quebecu – pojawiły się… automatyczni żebracy. Maszyny. Czerwone jak hydranty, wyglądające jak parkomaty. Można wrzucić monetę lub dwie i tym samym zaspokoić – albo rozniecić – naturalną potrzebę miłosierdzia, ofiary i hojności. Bez oczekiwania świadczenia zwrotnego. Nazywa się je tam „Ulicznymi licznikami życzliwości”. Odkąd uświadomiliśmy sobie utopijność realnego socjalizmu, który gwarantował każdemu pracę, pogodziliśmy się z istnieniem bezrobocia. I z tym, że w każdej społeczności znajdą się jednostki, które do pracy się po prostu nie nadają. Lepiej, żeby nic nie robiły. Jak się za coś wezmą, to popsują, zgubią, połamią – kierowane nieuświadomionym instynktem destrukcji. Niech pan, panie Ziobro, spojrzy w lustro. Od razu zobaczy pan kogoś takiego. Tym życiowym utracjuszom – którym przecież nie można odmówić prawa do istnienia – bezczynność jest najlepszą opcją. Ale muszą się z czegoś utrzymać. Jestem przekonany, że gdyby pan, panie Ziobro, pojechał do Bułgarii, założył ten kaszkiet, co go prezes nosi na głowie, ukląkł pod Soborem Aleksandra Newskiego w Sofii i udawał dziada proszalnego – odkryłby pan wreszcie punkt Archimedesowy swojego rzeczywistego powołania. Zmonetaryzowałby pan własną bezużyteczność. Która, choć zapewne niezupełna, to jednak większa od zera. Obecna władza, wywodząca się z klasy etatystów – ludzi żyjących całe życie z publicznych pieniędzy, nie znających ich prawdziwego źródła (które, niestety, nie znajduje się w NBP) – istnieje dzięki postawie żebraczo-roszczeniowej, rozpowszechnionej wśród obywateli. To właśnie ta mentalność – nastawiona wyłącznie na przetrwanie – buduje fundament ich władztwa. Rządzą dzięki frakcji społecznej mentalnych żebraków, których od wyjścia na ulicę powstrzymują już tylko zasiłki. Ale i te mają swoją moc, która w końcu się wyczerpie. A pokusa nie jest mała – według różnych szacunków to 200 do 500 zł dniówki. I wtedy Kaczyński – primo voto „Spieprzaj dziadu”, to po bracie – wyrzeknie się was. Kopnie brać żebrzącą w dupę. Przyłoży pałą, pierdolnie gazem pieprzowym, a potem wyrzuci na śmietnik. Dla niego żulernia, menelstwo, lumpiarstwo – to nie są ludzie. Jeśli są Polacy „gorszego sortu”, to wy jesteście dla niego co najwyżej człekokształtni. Subhumano. A zatem – zakładajcie związki zawodowe. W obecnych czasach to proste – wystarczy dziesięciu. Potem walczcie o pryncypia. Zanim przyjdzie wam bronić waszego zafajdanego życia w jego ostatniej, biologicznej formie.