Gdy wszyscy kłamią, rzeczywistość zamienia się w teatr. W sporze o aborcję każda ze stron jest oszczędna w prawdzie, wybierając jedynie te fakty, które potwierdzają jej stanowisko.

Środowiska pro-life (przeciwnicy aborcji) uważają, że problem jest ogromny, bo rocznie zabija się około 7–8 tysięcy nienarodzonych dzieci. Zwolennicy aborcji twierdzą natomiast, że sytuacja jest znacznie gorsza – wręcz katastrofalna. Przykładowo, Federacja na rzecz Kobiet i Planowania Rodziny podaje, że w Polsce przeprowadza się nawet 200 tysięcy nielegalnych aborcji rocznie. To jednak argument obosieczny, bo rozsądni ludzie – zarówno z lewej, jak i prawej strony sceny politycznej – zgadzają się co do jednego: aborcja jest złem. Różnią się jedynie w ocenie, czy powinna być dopuszczalna prawnie, czy zakazana. Radykalni zwolennicy aborcji zdają się ignorować ten fakt, forsując narrację o setkach tysięcy kobiet ryzykujących życie, poddając się zabiegom w rzekomo „rzeźnickich” warunkach.

Tymczasem poza szacunkami, opartymi na niejasnych danych, nie mamy twardych liczb. Jeśli jednak zaufać statystyce i prawu wielkich liczb, sytuacja wygląda zupełnie inaczej.

W 1993 roku, kiedy w Polsce można było jeszcze legalnie przeprowadzić aborcję na życzenie, liczba takich zabiegów wyniosła 1 240 – przy porównywalnej liczbie ludności. Od tamtej pory liczba legalnych aborcji spadała. Można przypuszczać, że skala nielegalnych zabiegów nieco wzrosła, ale nie tak drastycznie, jak sugerują niektóre źródła.

Według danych policyjnych z 2020 roku (po zaostrzeniu przepisów i orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego, które dodatkowo ograniczyło dopuszczalność aborcji), liczba stwierdzonych przypadków nielegalnych zabiegów wyniosła 200.

Nie będzie więc wielkim błędem założenie, że realna liczba aborcji w Polsce to około 1 500 rocznie. Dane przytaczane przez obie strony są przeszacowane o tysiące procent. Biorąc pod uwagę, że każdego roku w Polsce w ciążę zachodzi 347 tysięcy kobiet, trudno mówić o aborcji jako o masowym zjawisku społecznym.