Nie mamy stuprocentowej pewności, że życie może powstać z czegoś nieżywego. Przypuszczamy, że tak było, ale naukowcy wciąż nie potrafią w laboratorium złożyć choćby najprostszej żywej komórki z martwych atomów. A przecież składników im nie brakuje – mamy wodór, tlen, węgiel i całą tablicę Mendelejewa do dyspozycji. Problem w tym, że póki co, nawet najlepszy chemik świata nie zrobiłby z nich choćby jednej komórki naskórka.

Na szczęście na Ziemi życie powstaje w sposób sprawdzony i niezawodny – ze spotkania jednej żywej komórki (męskiej) z drugą żywą komórką (żeńską). Nie ma tu żadnej magii, ot, standardowa reakcja biologiczna. Żadne z tych komórek nie są też specjalnie wyrafinowane – taki plemnik to przy komórce wątroby prawdziwy minimalistyczny asceta, a komórka jajowa, choć większa, to i tak blednie przy neuronach mózgowych.

Jeśli spojrzymy na sprawę szerzej, zobaczymy, że życie nie jest serią przerywanych epizodów, ale nieprzerwanym ciągiem, który my jedynie sobie segmentujemy dla własnej wygody. Jego początki – jeśli w ogóle istniały – sięgają setek milionów lat wstecz.

Co więcej, chociaż mamy złudne poczucie, że każdy z nas to autonomiczna jednostka, to w rzeczywistości wszyscy jesteśmy częścią tego samego życia, które zaczęło się (załóżmy dla uproszczenia) z pierwszą komórką. I tak toczy się dalej – poprzez stosunki seksualne, w nieskończoność, niczym biologiczny baton przekazywany w sztafecie pokoleń.

W sumie, skoro żadne znane nam zjawisko nie ma faktycznego początku, to dlaczego upieramy się, że istniała jakaś „pierwsza komórka”? Może to tylko kwestia naszych ograniczeń poznawczych? Być może nasz umysł po prostu nie potrafi funkcjonować bez porządkowania świata w kategorie „początek” i „koniec”, bo inaczej matematyka by nam się rozpadła, a z nią cała cywilizacja. A może rzeczywistość jest jak ten serial, który oglądamy od losowego sezonu i tylko nam się wydaje, że gdzieś tam była pierwsza scena.